koszmar

idę ciemnym długim korytarzem.
boje się tych ciemności...
nagle słyszę jakiś głuchy szept,
który mówi mi,ze już nie wrócę...
serce wali jak szalone,
uczucie bolesne nie do opisana...
zaczynam biec w przestrzeń życia,
by uciec od ciemności śmierci.
nagle kos sie na mnie rzuca
i z hukiem powala na ziemie.
probuje wyrwać sie z sideł zła,
a to trudne zadanie...
kiedy nagle ktoś pozwolił mi uciec,
był to człowiek o smutnym spojrzeniu.
jednym ruchem rzucił bandytą o ścianę.
bałam sie tego a zarazem cieszyłam.
chciałam podziękować wybawcy,lecz znikł.
nie wiem kto to był,nie zdążyłam za nim pobiec...
a o dlatego,ze to był zły sen.
sen który mienia spojrzenie na nasz świat...

Autor: stysia
Dodano: 2008-05-03

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze