,,Krzyk,,

Tak bardzo chciało wypowiedzieć
to piękne słowo:Mamo,
wyciągnąć swe małe rączki,
przytulić mocno swe serce
do tej matczynej piersi...

Choć krzyczało:
-Nie zabijaj mnie mamo!
Szansy na życie to ciałko
nie otrzymało...

Krok po kroku pani
w białym fartuchu
rozrywała części
maluteńkie tak niewinne,
tak delikatne
i tak piękne...

Rozpaczliwie błagało:
-Nie rób mi tego mamo,
mamusiu nie pozwól
by mnie skrzywdzono.
Ja chcę być tylko z Tobą!
Ja chcę żyć!

Na nic wołanie się zdało,
serce matczyne nic nie
słyszało,nie cierpiało.
Dało życie na dni,
tygodni kilka
a potem wszystko
odebrało...

Zabiło rozmaitymi
technikami
współczesności...
A gdzie prawa miłości?
Gdzie prawo do życia?
Gdzie nauka moralna?
Gdzie sumienie?
Gdzie wiara??

Pozostaje technika,
płacz istoty
nienarodzonej i
jej głosik martwy:
-Mamo co ty uczyniłaś?
Nie dałaś mi szansy,
nie dałaś życia...

Lat już przeminie pare,
a w Twych myślach
ja-to ciałko małe,
na zawsze pozostane.

/nie zapomnisz nigdy,
że zabiłaś życie
rozkwitające,miłości
potrzebujące/

Autor: heart17
Dodano: 2008-05-25

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze