Poezja- zmysłem

Tworzy się przestrzeń gęstniejąca ku środkowi
Wpisując karty co stopklatką będą w czasie
Teatry życia budujemy naszym słowem
Tym rozgrzeszeni, ze od starych świecą jaśniej

Wszechświat jak w lustrze wklęsłym zmiennie się przewija
Wnętrze lub wierzch swój pokazując naszym zmysłom
To skąd my wszyscy (a w tej liczbie i ja)
Pojąć możemy świat ten w którym żyć nam przyszło

Cóż oczy moje! One widzieć wolą w sepii
("...Z siateczką żyłek, krwią nabiegłe bez powodu...")
Czy rzeczywistość mogą widzieć przez to lepiej
Że źdźbło dostrzegą choć im wadzą belki, kłody...

Cóż uszy znaczą nie słyszące podczas zgiełku
Wołającego z puszczy (...wolą dźwięki gładkie...)
Tracące czułość i wrażliwość pomaleńku
Melodie biorąc (jak te oczy- obraz)- w kratkę

Te moje zmysły! Nie są po to by rozumieć
Lecz chronić trwanie abym zwolna szedł do mety
Tymczasem Wszechświat tak nachyla się tu ku mnie
Że się przewija w drugą stronę jak skarpeta

Aż przestraszony niepojętym świata wnętrzem
Choć mi go daje pokazuje jak na dłoni
Zamykam zmysły zalęknione i najczęściej
Myślę o sobie zamiast myśleć tylko o nim

* * *

Stąd naszym zmysłom przyszło wierzyć nadaremnie
Jakże świat pojąć- a poznawać go potrzeba
Zeszła poezja kiedyś z wyżyn wprost na ziemię
By umożliwić poznawanie ziemi nieba

Odtąd wspinamy się na palce by do jabłka
Sięgnąć nie tylko wiedzy, lecz też zrozumienia
Aby osiągnąć, pojąć dzisiaj jakże rzadką
Spokojną pewność, że te życie ma znaczenia

Autor: balachowski1
Dodano: 2008-05-14

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze