Przed nami....

Przed nami stoi świat cały,
rozgrzebany jak pole późnym latem
co je słońce rozgrzewa bezwstydnie
i suszy z resztek współczucia dla nieba.
Widzę pośród światła kilka ścieżek,
martwych wąwozów w kontraście żywym sadom.
Gdyby zasypać tak samemu jeden wąwóz,
cóż wydepczę w ziemi mojej jak nie ślady..
I pozostaną one,
w zniekształceniach,
jakie górotworzą życie.
Powygrzewane, namoknięte, przeszedłe
przez ludzi, konie, polne myszy.
Tyle zostawię w próbie mojej
wygładzenia zmarszczek mojej ziemi
ot mój dorobek,
kilka dołków i pagórków
na niwie ludzkości,
co mogą być matką
dla chleba.

16.10.2005

Autor: anulekt
Dodano: 2008-05-27

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze