Skakanki i inne narzędzia zbrodni

od zawsze widzę siebie po drugiej stronie barykady
z karabinem wycelowanym w głowę własną nieograniczoną
pewnością siebie kremem przeciwgrzybicznym czy innym
poślizgowym żelem namaszczoną przebrzmiałą
gdzie gangrena się rysuje ręką ułomnego dziecka

ofiarowałeś mi drzewo a ja spałem w jego korzeniach
rozmawiając z nim o końcu świata i nowym porządku
który zbuduję ze słomy i żółciowych kamieni a potem
wskazując gałąź najwyższą podałeś mi skakankę

czekanie stało się zimnym obiadem i kurzem na półkach
brodą na twarzy dziecka sąsiada i wrzodem żołądka
zapasem odnawialnym wyrzutów sumienia

wrogiem człowieka staje się telefon gdy milczy
zaciekle gorycz przelicza na przeklęte znaki
a człowiek działem się staje moździerzem tęgim
na przeciw siebie na przekór sobie toczy się ciężko
nie szczędząc pocisków

godzi się być tym pustym miejscem na półce
biblioteki między nieczytanymi książkami

Autor: sadomasokistik
Dodano: 2008-06-06

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze