Soloofka

Magdalena C z odmętów poezji się wynurza
Jest niczym burza która ludzi ostro wkurza
U podnóża wzgórza staje rymami zapodaje
Niczego nie udaje i świeże rymy wam daje
Staje na wysokości zadania jak na Mt. Evereście
Jesteście tu na reszcie więc w garść się weźcie
Po moim mieście chodzę na totalnym luzie
W mojej ulubionej starej już i luźnej bluzie
Kapturem zakrywam swoją młodą głowę
Obserwując otoczenie jakie jest kolorowe
Czasami ch...e, ale to tam mniejsza sprawa
Nie kręci mnie nikotyna, alkohol ani trawa
Moja zabawa to rymy, poezja i podróże
Niejednokrotnie w umysłach wywołuję burze
W mojej strukturze nie ma miejsca na żadną wiarę
A pójście z kimś do kościoła traktuję jako karę
Stare przewinienia traktuję jako zwykły błąd
Stosując zasadę: Oko za oko, ząb za ząb
Więc stąd lepiej spadaj i głupot już nie gadaj
Jeśli jesteś wrogiem, to z mojego życia wypadaj

Kim jestem, gdzie mieszkam to nie wasza broszka
Często ziomale wołają do mnie "Hej co tam Coszka?"
Mokra włoszka na głowie to nie mój ulubiony styl
Zmieniam się wśród ludzi jak kameleon co parę chwil
Mój styl to dobro, szczerość i totalne rozluźnienie
A moje marzenie to zostać na tej poetyckiej scenie
Gdyż pisanie to jedno co w życiu mnie kręci
Chcąc aby moje teksty zostały w pamięci
Jesteśmy nie ugięci, jak święci na Olimp niesieni
Myślimy czy przez kogoś zostaniemy zauważeni
Docenieni za to co robimy, przecież to nasz świat
Nie patrząc na to ile każdy z nas ma wierszy i lat

Autor: Krzyma_Cakani
Dodano: 2008-06-12

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Najnowsze komentarze | Komentarze